Kiedy słyszymy w radiu czy czytamy w portalach o tym, że europejskie fabryki tną koszty i zwalniają ludzi, zazwyczaj machamy ręką. Przecież to wielki biznes, gigantyczne koncerny, które jakoś sobie poradzą. Jednak te wiadomości przestają być abstrakcyjne, kiedy zauważamy, że dotyka to także nas, naszych znajomych czy członków rodzin pracujących w branży motoryzacyjnej. Sytuacja w fabrykach robi się gęsta, a liczby mówią same za siebie.
Czyszczenie magazynów i zwolnienia na masową skalę
Wielcy gracze na rynku automotive nie mają dzisiaj łatwego życia. Z jednej strony rosnące koszty prowadzenia biznesu, z drugiej zaś klienci, którzy niechętnie rzucają się na zakupy nowych aut. Statystyki pokazują brutalną prawdę. W pierwszej połowie 2026 roku europejscy producenci części motoryzacyjnych zapowiedzieli likwidację aż 19 tysięcy etatów. To kontynuacja czarnej serii z lat 2024-2025, kiedy to łączne straty miejsc pracy u samych tylko dostawców sięgnęły 104 tysięcy.
Co więcej, wartości unijnego eksportu w tym sektorze mocno poleciały w dół. W pierwszym półroczu 2026 roku wyniosły one 24,4 mld euro, podczas gdy dwa lata wcześniej było to aż 28,9 mld euro. Różnica jest gigantyczna i pokazuje, że europejska motoryzacja traci oddech w starciu z globalną konkurencją.
Jak to wygląda z bliska?
Giganci rynkowi nie ukrywają, że muszą zaciskać pasa. Firma Bosch otwarcie mówi o planowanej redukcji 13 tysięcy miejsc pracy do końca 2030 roku, głównie w swoim niemieckim dziale mobilności. Z kolei ZF Friedrichshafen zamierza do tego samego roku zlikwidować 7 tysięcy etatów w dziale napędów elektrycznych i hybrydowych. Do tego dochodzi Continental z planem uszczuplenia załogi o 10 do 11 tysięcy osób w latach 2024-2026 oraz Schaeffler z cięciami rzędu 4,7 tysiąca miejsc pracy w całej Europie.
Szczególnie mocno widać to u naszego zachodniego sąsiada. Pod koniec sierpnia 2026 roku zatrudnienie w niemieckim przemyśle samochodowym spadło do poziomu 691,5 tysiąca pracowników. To najniższy wynik od momentu, kiedy w 2005 roku zaczęto prowadzić comparable statystyki. W ujęciu rocznym oznacza to ubytek aż 42,3 tysiąca osób.
Polski rynek motoryzacyjny pod presją
Nie da się zamknąć oczu na to, co dzieje się na naszym rodzimym podwórku. Polskie fabryki są mocno powiązane z niemieckim i europejskim przemysłem, dlatego wszelkie zawirowania u sąsiadów odbijają się u nas czkawką.
W I połowie 2026 roku produkcja sprzedana średnich i dużych firm motoryzacyjnych w Polsce wyniosła 113,9 mld złotych, co oznacza delikatny spadek o 0,3% rok do roku. Przeciętne zatrudnienie w zakładach całej grupy PKD 29 w Polsce na koniec tego samego okresu zamknęło się liczbą 192,6 tysiąca osób. To o 7,1 tysiąca pracowników mniej niż rok wcześniej. Spadek jest powolny, ale systematyczny, co budzi niepokój wśród osób zatrudnionych na taśmach produkcyjnych i w działach logistycznych.
Skąd te kłopoty i co dalej?
Przyczyn obecnego kryzysu jest kilka. Eksperti i organizacje branżowe, takie jak CLEPA, wskazują na drastyczny wzrost kosztów produkcji, w tym na obciążenia związane z polityką klimatyczną. Dobrym przykładem są ceny uprawnień do emisji CO2 w systemie ETS, które skoczyły do poziomu 100 euro za tonę, podczas gdy w 2015 roku były one niemal zerowe. Do tego dochodzi problem z wolniejszym niż zakładano popytem na samochody elektryczne.
Prognozy na najbliższe lata nie pozostawiają złudzeń. Organizacja CLEPA już na początku 2026 roku szacowała, że w ciągu czterech lat w europejskiej motoryzacji może zniknąć nawet 350 tysięcy miejsc pracy. Pracownicy muszą przygotować się na to, że rynek pracy w tej branży będzie musiał na nowo zdefiniować swoje potrzeby, a stabilne dotąd etaty stają się coraz większym wyzwaniem.
Dodaj komentarz